W ostateczności

Tydzień miałem dość spokojny. Pogoda w telewizji nie kłamała, było ciepło a w drodze do pracy i spowrotem nie chlapło mi ani jednej kropelki na łeb. W pracy było dość fajnie, nie miałem ciężkiej roboty, nie musiałem biegać czy dźwigać. Najbardziej męczyła mnie ta monotonia tam (całe osiem godzin wkładania buteleczek do kartoników albo do maszyny) oraz droga o czwartej nad ranem rowerem, sprawdziłem dokładnie ile kilometrów w jedną stronę, jakieś 7,4 ale do dworca wyrobiłem się w jakieś dwadzieścia pięć minutek i było prawie cały czas lekko z górki, cóż... po pracy zmęczony musiałem pedałować w ślimaczym tempie spowrotem pod górkę, no i po jakichś dziesięciu minutach więcej niż rankiem dotarłem do domu, ale przynajmniej spaliłem kilka kalorii i poprawiłem kondycję. Na rowerku też nudno nie było. Z przymocowaną komórką na kierownicy i słuchawkami w uszach oglądałem sobie Kiepskich albo słuchałem muzyki, nawet mi się spodobało tak podróżować :) Nie denerwował mnie nawet fakt, że gdy mając fajrant o czternastej, z drogą od firmy do przystanku, z podróżą autobusem (pełnym nieznośnej, piszczącej, wiercącej się dzieciarni) spowrotem do mojego miasta oraz ślimaczeniu rowerem do domu, zajmywało mi to tak suma sumarum jakieś trzy godzinki. "Przynajmniej skożystam ze słońca i nie będę siedzieć jak ten ciołek w domu" sobie w środę po fajrancie pomyślałem i gdy wysiadłem z autobusu kupiłem w Edece dwa zimne piwka (te najtańsze, 35 centów ale dobre), usiadłem na murku przy strumyku i wsłuchując się w jego szum przyglądałem kaczkom albo tyłkom panienek w krótkich spodenkach biegających po mostku, popijając w spokoju swój zimny, odprężający napój. Spokojny, fajny wiosenny tydzień w którym nawet się uśmiechałem, jednak znów mi ten uśmiech odebrano, bo mi chyba uśmiechać się nie wolno.

Nie był bym tym kim jestem, gdyby obeszło się bez porażek. Jedna taka mała była w poniedziałek, nawet nie warto jej wyliczać. Przez te dziury na drodze (którą pewnie polacy robili) połamał mi się uchwyt do lampki, także musiałem ją cały czas trzymać w ręce, przez co mogłem tylko jeden hamulec używać. Ale co mi tam, uchwyt stary, lampka chińska więc to było przewidywalne. Aut też dużo o tak wczesnym poranku nie jeździło więc spoko, mimo wszystko się o mało nie wywróciłem bo wychamować nie potrafiłem, utrzymałem jednak równowagę. Po pęknięciu uchwytu, jakieś dwa kilometry dalej zgubiłem całą paczkę fajek i nie odnalazłem już. Ale tak jak już mówiłem, nie warto o tym gadać, to tylko takie bagatelki, nie zdenerwowałem się nawet. W domu nawet baterie znalazłem więc prąd do lampki do końca miesiąca zaklepany, szybko o tym uchwycie i fajkach zapomniałem, po prostu zaplanowałem sobie spokojny, przepracowany tydzień, bez marudzenia.

Przyszedł czwartek. Jak co dnia wybrałem się do roboty. Na przerwie zauważyłem nowy plan na następny tydzień, więc zerkłem do niego, wyszukując moje nazwisko i przy jakiej maszynie będę pracować. Nazwiska jednak nie znalazłem. Zmieszany podążyłem do biura zapytać co grane, zapomnieli mnie wpisać?  Przecież obiecano mi że mogę tam zostać do dwudziestego szóstego więc musi być coś nie tak. Siedział tam taki gostek i na moje pytanie co się dzieje, zerknął do komputera i potwierdził to, co pisało na planie. Zawiedziony oraz wkurwiony powróciłem do maszyny. Na fajrant zadzwoniłem do agencji, powiedzieli mi że oni jeszcze nic nie wiedzą, spytają się w firmie szefostwa i powiadomią mnie na następny dzień. W piątek dostałem SMSa z agencji z informacją, że to mój ostatni dzień w pracy.

Agencja objecała, że jak przepracuję do ostatniego piątku w miesiącu bez chorobowego, zaspania czy coś w tym rodzaju, wypłacą mi pierwszy tydzień kwietnia (który przesiedziałem przymusowo w domu) jako urlop płatny, mimo że mi się nie należy jako taką małą premię, ba, nawet dwudziestego dziewiątego oraz trzydziestego (dzień mojego zwolnienia). Ucieszony faktem, że dostanę wypłatę z całego kwietnia nie martwiłem się o finanse i rachunki na maj. Jednak mimo obietnic tej miłej pani (z którą pogadać nie mogłem bo na urlopie jest) nie potrzebują mnie w firmie więc odpada cały następny tydzień i teraz nie mam kompletnego pojęcia co dalej.

Agencja napisała w esie że mam się u nich w poniedziałek zgłosić. Nie wiem co mi powiedzą ale znając mój pech, który tak mocno mnie w swych szponach trzyma i powoli dusi, usłyszę od nich coś w stylu "przepraszamy, to nie nasza wina, nie poradzimy na to nic, wyszło jednak inaczej i nie możemy wypłacić całego miesiąca jak tydzień nieprzepracowany bla bla itp. musi pan sobie jakoś poradzić chuje muje dzikie kozy".

Mam dziwne wrażenie, że tym razem to już na prawdę koniec z moim dotychczasowym życiem. Już jakieś dwa miesiące temu miałem dziwne przeczucie że za niedługo stanie się u mnie coś strasznego, że nadchodzi coś, co wszystko zmieni. Pamiętam to przeczucie, wtedy wiedziałem dokładnie że coś niemiłego się szykuje, jednak nie wiedziałem co. Tym razem chyba już konkretnie dostałem w ryj i upadłem... boję się, że znów nie będę mógł zapłacić za mieszkanie. Jak stąd wylecę to dokąd pójdę? Ojciec mnie nie weźmie, znam go, ja mu tam niepotrzebny. A nawet jeśli, to miał bym z nim tam prawdziwe piekło. Bracia mają swoje życie, rodziny, do nich tam mogę wpaść na jakieś kilka dni w odwiedziny ale nie na dłuższy czas. Ktoś mi dziś coś powiedział, tak chyba dla jaj bo po jej zdaniu wkleiła szczerzącą się minkę.

- weź ty wracaj do polski :D

Pierwsze co odpisałem, to to że nawet jak bym chciał to nie mam do kogo ale po krótkim zastanowieniu wpadła mi jedna osoba w myśl. Chodzi tu o syna żony mojego ojca któremu ja kiedyś uratowałem dupę, bo pozwoliłem mu u mnie mieszkać. Wtedy uciekałem z miasta w którym mieszkałem dziewięć lat spowrotem do ojca, ale ten posłał mnie do schroniska dla bezdomnych, nie przyjmując pod swój dach. Ale mieszkaliśmy tam z moim przyrodnim bratem razem, a wcześniej spał on po piwnicach bo ojciec go też nie chciał. Mieszka on w polsce na wsi niedaleko Namysłowa, w domu jego matki, przepisanym na nią od jej własnej matki a jego babci, która teraz jest u nich tu w niemczech więc dom jest w sumie pusty tylko on tam przebywa gdy się ze swoją dziewczyną pożre. Chłopak by się ucieszył bo tęskni za mną i zawsze o mnie wypytuje albo śle SMSy z pytaniem kiedy przyjadę.

W ostateczności mogę tam jechać. Wiem że coś nienormalnego się dzieje. Wiem że to nie przypadek że przytrafiają mi się takie przykrości. Mam przeczucie że ktoś lub coś kieruje moim losem, jakaś niewytłumaczalna siła, coś paranormalnego nie daje mi tu normalnie żyć oraz cały czas odbiera uśmiech, zabiera mi spokój a nawet przyjaciół? Może to coś po prostu nie chce bym tutaj normalnie żył? Ja bym to rozumiał gdybym był przez pech jakieś dwa, trzy miesiące pod żąd prześladowany ale nie tyle lat... i tak myśląc spowrotem to od kiedy jestem tutaj w niemczech, spieprzone mam wszystko... może polska chce mnie spowrotem? Tutaj przecież niemal każdy zgred ma jakoś tam ułożone życie, najpaskudniejsi faceci potrafią sobie znaleźć kobietę, narobić dzieci i jakoś żyć, tylko mi jakoś coś nie wychodzi i po prostu nie chce się ułożyć. Normalnie klątwa jakaś. Może to w polsce moje miejsce... może tam znajdę normalną pracę, kobietę, rodzinę, utracę samotność zdobywając przyjaciół, wogóle szczęście oraz spokój? Wiem że zawsze jak tam byłem, odczuwałem taką wewnętrzną ulgę, jak by mi jakiś ciężar z plecu zdjęto, uspokajałem się, częściej uśmiechałem, no normalnie zmartwychwstawałem i od razu byłem innym człowiekiem...

Naprawdę poważnie myślę nad opcją skończenia z niemcami. Po tylu latach cierpienia nie mam już po prostu sił, odczuwam zmęczenie i brak jakiejkolwiek energii na kolejną walkę. W polsce mam szanse na pracę, mam perfekcyjne znajomości języka niemieckiego a to jest duży plus. Mam też doświadczenie przez agencję bo pracowałem w wielu różnych firmach, oni mogli by mi to na papierze potwierdzić. Niedaleko tej wsi jest Namysłów, tam bym się porozglądał a jak nie to Opole i okolice, w polsce komunikacja miejska jest o wiele lepsza niż ta tutaj u mnie. Jeśli na prawdę już się na nogi nie uniosę, to pogadam z żoną ojca i przedstawię jej mój plan, zapytam czy mogę tam na wsi zamieszkać. Wkońcu ona też mnie kiedyś poprosiła, bym dał jej synu dach nad głową...

W ostateczności pójdę tam, gdzie moje miejsce. W ostateczności powrócę do domu...