Zmiana tytułu bloga

...bo mnie to słowo "życie" jakoś drażniło. Bardziej pasowało by... hm, egzystencja? Trwanie? jestewstwo... Istnienie? Moimi oczami widząc, oraz mózgiem rozumiąc życie to co innego, niż samo znaczenie biologiczne tego słowa. To że jestem, oddycham, funkcjonuję, to, że mój organizm działa jak organizm człowieka działać powinien, że ruszam się, choruję czy jestem zdrów, wcale nie oznacza że żyję (nie, umarlakiem nie jestem, jak by kto pomyślał, chociaż czasem tak mi los dojebie nie wiadomo za jakie grzechy, że przez jakiś czas nawet tak wyglądam i zachowuję się jak takowy) Bo dla mnie życie to dzieciństwo, szczęśliwe czy też nie ale otulony miłością rodzicielską oraz bliskiej rodziny. Dojżewanie, poznawanie przyjaciół, uczenia się świata oraz tego co jest dobre a co złe. Pierwsza dziewczyna, pierwsza miłość, pierwsze złamane serce. Leczenie się z tego w gronie przyjaciół, imprezy oraz zakacowane poranki. Pierwsze zarobione własnoręcznie pieniążki, rower kupiony za swoje. Prawo jazdy, pierwsze złomowate auto ale najważniejsze że funkcjonujące... druga dziewczyna, narzeczona, żona... (i chuj tam jak co nie wyjdzie i dojdzie do rozwodu, to też do życia należy) dziecko, albo nawet dwa, chłopiec i dziewczynka. Praca, praca praca, nie ważne gdzie, ale żeby zarobić normalną krajową i uzbierać sobie na emeryturę. Potem spokojna starość, najlepiej z nią, z tąktórą się wzięło za żonę 40 lub 50 lat temu. Wiem, że żadko kto tak długo wytrzyma ze sobą, ale i to do życia należy. I gdy nadejdzie ostatnia godzina, zamknąć oczy poraz ostatni i na wieki, wypowiadając "miałem fajne życie, niczego nie żałuję" po czym odejść spokojnie...

Ja nie żyję. Co wstanę, zawsze sie kurwa ktoś lub coś znajdzie i powali mnie spowrotem w glebę. Ja nie idę przed siebie, ja się czołgam na czworaka. I chcę wstać, robie przecież wszystko by powstać na nogi... ale los mi nie pozwala. To nie życie, to walka by dotrwać jutra. I tak już od lat... skąd ja biorę tyle sił, że jeszcze istnieję? Nie wiem. Może przez nadzieję, że kiedyś powstane i nikt już mnie więcej nie kopnie... ja trwam, istnieję. Ja jestem i walczę. Czasem mam już tej walki dość, ale nie poddaję się. Czasem chciał bym by było lepiej, by już się ta męczarnia skończyła... ale często jestem tego zdania, że moje "życie" to jedna, wielka niekończąca się opowieść...